رفته بودیم که دور از انظار دیگران

ساعتی با سرگردانی یک عشق بی پناه

زیر روشنایی مات ماه گردش کنیم

اسمان کاملا صاف بود.

 اما پاره ای ابر سیاه صورت نازنین ماه رادر سیاهی خود ناپدید می کرد

گفتم : اسمان باین صافی معلوم نیست این پاره ابر سیاه از جان ماچه میخواهد

اشاره ای به ابر کرد. اهی کشیدوگفت:ان؟

اان ابر نیست؟عصاره است.عصاره ناله های عشاق

واقعی است.روی ماه را پوشانده است

تا ماه شاهد عشق دروغ من وتو نباشد

                                             از: کارو

شبی مست می گذشتم از اندر کوچه ای

ناگهان چشم مستم افتاد بر در ویرانه ای

نرم نرمک پیش رفتم ناگهان دیدم صحنه ی اشفته ای

پدری کورو فلج افتاده بود در گوشه ای

مادری اشفته حال گردش همچون پروانه ای

پسرک از سوز سرما میزند دندان به لب

دخترک درحال عشق نوش با بیگانه ای

از ان پس با خود عهد بستم تا مست نروم بر در خانه ای

تا چشم مستم نبیند دختر عصمت فروش بهر نان خانه ای

                                                                              ارش

                                تنها مانده ام..........

تنها با دل بر جا مانده ام             چون اهی بر لبها مانده ام

راز دل به کس نگفتم                 مهرت را در دل نهفتم

با یادت شبی که خفتم              چون غنچه سحر شکفتم

                               عشق......

      در کوره راه خلوت زندگي... منو تو رهگذريم
         پس بيا در اين راه عاشقانه باشيم
                 که با نيکي از ما ياد کنند
   وقتي دريا توام با خروش است چرا ما اينگونه نباشيم
دريايي که جنبش وخروشش زيبا...طلوع و غروبش با صفاست
 در لحظه هايم...در غروب ثانيه ها به تو مي انديشم اي همراه
                     همسفر زندگيم باش

  زندگي دايره است
      مرکزش صفر بزرگ
               ومنم داخل ان 
                وتويي نيز چو من
                        ومن وتو باهم
  ميتوا نيم که بسازيم از صفر عددي
             وبه اندازه اندازه خود
         حجم اين دايره را بيش کنيم
   گرچه صفريم...ولي گسترش خويش کنيم
         پس اگر من به تو ياري نکنم
                          وتو ماني بي من
                                  يا بمانم بي تو
          اسمان بي کس بي مهر شود
دايرهخالي و بي مصرف و خود صفر شود

   خیلی سخته عاشق کسی بشی اما اون حتی ندونه دردتو 
                       ازچشات نخونه قصه غمو علت لرزش دست سردتو
   خیلی سخته زندگیت فنا بشه واسه دیدن یه لبخند رو لباش
                       واسه گفتن از امید و ارزو تو سیاهی غم انگیز شباش
   من نیومدم بگم عاشقتم چون ازاین حرفا پر گوش همه
                       اشتباهه که میگن گریه مردروی زخمای تنش یه مرهمه
   من نیومدم بگم تو هم بیا مثل قصه ها بریم از این دیار
                      یا که خیلی مهربون یه مدتی واسه من ادای عشقو در بیار
   تومیخوای برنده باشی میدونم به همه میگم ببارن جلو پات
                      هرچی اسپند به اتیش میکشم تا که چشمت نزنن بشن فدات
   تومیخوای پرنده باشی میدونم یه نفس هوای خوشبختی میخوای
                     خودم اسمون هفتمت میشم تو فقط بگوبگو باهام میای